Archives for the month of: augustus, 2010

*KLIK*

Nu bel jij in tranen
of ik nog steeds van je hou
toe maar en huil honderd tranen
een paar honderd tranen
ik huilde er honderdduizend om jou

Nu zeg jij: “Het spijt me…”
je toont zowaar berouw
toe dan en huil honderd tranen
een paar honderd tranen
ik huilde er honderdduizend om jou

Als speelgoed smeet je mij weg
keek niet meer naar mij om
ik wachtte en smachtte
ik zocht naar je, belde en schreef
jij hield je blind en doofstom
ik snap nu nog niet waarom

En nu ineens en veel te laat zeg jij: het spijt me
je stem vol hondentrouw
toe maar en huil 100 tranen, een paar honderd tranen
ik huilde er honderdduizend om jou
als het niet meer is dan honderdduizend
kokend hete tranen…
nou ja, kom dan maar gauw

bron www.
niet huilen lieve webbies,
en doe je het tóch…..
kun je het niet laten : -)

laat het dan tranen van vreugde zijn: -)

xxx

Advertenties

bitch

*KLIK*

in het zwartgeblakerde landschap,
staan zwartgeblakerde bomen,

trots overeind,
alsof ze zeggen willen,

zie jij niet hóe mooi we zijn,
hóe sterk we zijn?

mén heeft ons willen neerhalen ,
maar we boden verzet,

met onze wortels stevig in de aarde,
heeft het vuur veel van onze eer geroofd,
maar wij….
de stam en de wortels wij zijn er nog,
en we gaan door,
doorgaan, doorgaan doorgaan.
je kunt het haast horen….

ik voorspel iets moois hier,

kijk dan …

kijk dan toch….

terwijl ik hier liep dacht ik,
wat kan hier gebeurd zijn?
een brand… da’s zeker
rara , maar hoe?

*KLIK*

met onbekende oorzaak ergens begonnen,
en groeide uit tot een helse vuurzee,

wat moet er door dat bos gegaan zijn…
wat moet er door de omwonenden heen gegaan zijn.
wat een angst zal hier voelbaar geweest zijn,

het zwartgeblakerde landschap doet futuristisch aan
en boezemt me wel een beetje angst in…

op weg naar 2012…
de te verwachte verwoestingen..
zal het er dan zo ook uit zien??

ik weet het niet,
in de verte komen donkere wolken aanzeilen
en laten me een ander poepie ruiken:-)

een nat poepie,
binnen de korste keren valt de regen met “bakken ” uit de lucht,
en de honden zoeken dekking bij mij,
alsof ik ze kan behoeden voor die bui,

kom op meiden, wees een vent,
doorlopen : -)
en we sjouwen moedig door de regen…

ik heb hoop,
nee
ik heb geen hoop ik weet het zeker,
de natuur gaat het weer redden,
over twee jaar staan hier weer boompjes te groeien,
“yeah” de natuur is niet te verslaan,
niet met de zwaarste middelen,
ze komt altijd weer terug,

getuige de kleine dennenboompjes die luttele weken na de brand,
als een phoenix uit de vlammen herrijzen,
de zaadjes hebben veilig onder de aarde gelegen
en niks geleden
van de allesverzengende hitte
van de vlammen,

de bloemen aan de kant van de weg,
staan als een fleurig decor,
het zwarte landschap te sieren,
de strabrechtse hei,
heeft een gevoelige tik gehad,
maar… het gebied zal er niet aan ten onder gaan.
dat kan ook niet,
want ehhhh
mijn mooiste herinneringen liggen daar:-)

ik denk aan mijn eerste vriendje dat me daar ten huwelijk vroeg,
jawel hé,:-)
en later liep ik er met m’n liefste,
lieve woordjes te fluisteren
en nog weer later met een andere liefste…
en wie weet loop ik er eerdaags met jou:-)
de strabrechtse heide….
uit as zal weer een nieuw bos geboren worden:-)
maak er een fijne dag van vriendjes: -)
en wees voorzichtig met vuur…..

xxx

bekende gevangenschap

*KLIK*

op momenten
dat je het hardst iemand nodig hebt,
verdwijnen die mensen soms uit je leven,
ohhhh dat is zó bijzonder pijnlijk
weet ondergetekende als geen ander

je zou het uit willen schreeuwen, niet nu,
alsjeblieft wacht nog even…
maar … té laat,
het onheil is daar..
en je vraagt je af,
“waarom”
waarom jij ,
waarom nú.

het antwoord ken ik nog niet,

ik weet alleen dat ik, de dag na het afscheid,
als een hond,
m’n wonden lik, en weer doorga,
de liefde gaat niet over,
de pijn slijt stilaan,
ik ben niet dood,

en waar je niet dood van gaat,
maakt je sterker….
moet ik je nu misschien bedanken….

ik wil daar nog even over nadenken….
als de nevel van verdriet is opgetrokken…
en de zon weer schijnt
kan ik dat misschien opbrengen,
nu nog niet

wat ik wel weet is dat er ook mensen om je heen zijn,
die altijd blijven,
die de zon laten schijnen,
en *JIJ*
jij bent er zo een,
wat zou ik zonder jou doen…..

wat zou ik zonder jou moeten,

wat zou ik zonder jou zijn ?

metaalvlinder Adscita statices

een stuurloos bootje op de levenszee….
saartje saartje vaar je met me mee,
je mag het boegbeeld zijn : -)

Dank je wel voor de heerlijke dag,
wat ben ik blij dat jou weer zag : -)
xxx

voor Sary

*KLIK*

Sjon Brands
en Dorith van der Lee
van het Theater van de Verloren Tijd
*klik*
kennen ieder ruim 500 gedichten uit het hoofd

en zijn in staat
om elk ogenblik
op elke plaats
een bloemlezing samen te stellen

over ieder onderwerp
dat hun ter plekke wordt aangereikt.

Speciaal voor het Limburg Festival
strijkt het Theater van de Verloren Tijd
neer op een paar prachtplekken
in het Limburgse landschap
en neemt u mee op een onvergetelijke reis.

Ze doen dit tijdens het vallen van de avond.
Terwijl geluiden
van de nacht op de achtergrond
hen in de ban houden,

luisteren de deelnemers
in een donker bos
naar prachtige gedichten over de nacht,

avond en schemering,
maan en sterren,
stilte,
slapen,
dromen en liefde.

In dit geval
was het nationaal park
De Groote Peel
het decor voor hun poëtische reis.

onder het schamele licht
was het moeilijk fotograferen,

maar
een kleine impressie van wat
wij zagen wil ik je
toch laten zien,

wij hebben genoten,
de regengoden tuften niet op onze hoofden,
de waterplassen waren niet diep 🙂
de peel was niet modderig,
ik had mijn laarzen thuis kunnen laten,

en mijn favoriete gedichtjes

Je bent zo mooi
anders dan ik
natuurlijk niet meer of minder
maar
zo mooi anders
ik zou je nooit
anders dan anders willen.

Hans Andreus

en ook :

Je zoenen zijn zoeter dan
zoeter dan honing en ik vind je
mooier en liever,
lieveren aardiger nog dan de koning.
We gaan samen liggen
een eind hier vandaan
we maken van takken
van takken en blaadjes
een vloer en een dak,
dat was onze woning,
of ik was het tuintje
en jij was de tent
daar gingen wij wonen
en blijven en horen
o rep je mijn liefje
ik heb je zo graag
nu of nooit samen slapen
want we zijn er
alleen maar vandaag.

Judith Herzberg

waren er ook bij….
ik geef ze aan jou,
maak er samen een lieve zondag van webbies,
dat gaan wij ook zéker doen,
het gaat een zondag
van blij weerzien worden 🙂

xx

doe alle ervaringen op in het leven

*KLIK*







wie niet in wonderen gelooft